SON MEKTUP

Bazı mektuplar geç kalır, bazılarıysa bir ömür beklenir...

KÜLTÜR - SANAT - 22-11-2026 13:19 117 kez okundu.

SON MEKTUP
Advert

 

Kasabanın postacısı Hasan, otuz beş yıldır aynı sokaklardan geçiyor, aynı kapıları çalıyor, aynı insanlara mektuplar ve haberler taşıyordu. Kiminin yüzünde bir tebessüm, kiminin gözlerinde telaş görürdü. Bir zarfın içinde mutluluk, bir başkasında insanın hayatını değiştirecek bir haber bulunabilirdi. Postacılık ona şunu öğretmişti: İnsanlar mektupları yalnızca okumak için değil, kendilerini hâlâ hatırlayan birilerinin bulunduğuna inanmak için de saklardı.

Hasan'ın dağıtım yaptığı sokakların sonunda, bahçesinde yaşlı bir dut ağacı bulunan küçük, beyaz badanalı bir ev vardı. Bu evde seksen yaşlarında Meryem Hanım yaşardı. Kocası yıllar önce vefat etmiş, oğlu ise genç yaşta Almanya'ya çalışmaya gitmişti. İlk zamanlar düzenli mektuplar gelir, ardından telefonlar başlamış, zamanla aramalar da seyrekleşmişti. Meryem Hanım yine de her sabah erkenden kalkar, evinin kapısını açar, gözlerini sokağın başına dikerdi.

Hasan onu her gördüğünde aynı soruyla karşılaşırdı:

"Hasan evladım, benim mektubum var mı?"

Hasan çantasını karıştırır, sonra başını hafifçe sallardı.

"Bugün yok Meryem teyze. Ama belki yarın gelir."

Meryem Hanım her defasında aynı umutla karşılık verirdi:

"İnşallah evladım. Yarın da bekleriz."

Yarınlar birbirini izledi; takvim yaprakları eksildi, bekleyiş yerinde kaldı.

Bir gün Hasan, dağıtım sırasında Meryem Hanım'ın kapısının önünde durdu. Elinde Almanya'dan gönderilmiş bir zarf vardı. Üzerinde tanıdık bir isim, tanıdık bir adres bulunuyordu. Hasan'ın yüzünde istemsiz bir tebessüm belirdi. Nihayet beklenen mektup gelmişti.

Kapıyı çaldı. Meryem Hanım kapıyı açtığında Hasan'ın elindeki zarfı gördü. Gözleri parladı. Ellerini uzatırken parmaklarının titrediğini fark etti.

"Benim mi evladım?"

Hasan başını salladı.

"Senin Meryem teyze. Almanya'dan gelmiş."

Yaşlı kadın zarfı göğsüne bastırdı. Sanki yıllardır uzakta olan oğluna kavuşmuştu. Hasan mektubu açmasına yardım etmek istedi ama kadın izin vermedi.

"Yok evladım, bunu kendim açacağım. İnsan evladının yazısını kendi gözleriyle okumalı."

Hasan yoluna devam etti. Fakat o gün aklı hep Meryem Hanım'da kaldı.

Akşamüstü aynı sokaktan geçerken evin önünde bir kalabalık gördü. Kapı açıktı. Komşu kadınlardan biri Hasan'ı görünce yanına geldi.

"Meryem teyze rahatsızlandı Hasan. Sabah gelen mektubu okurken fenalaşmış. Şimdi hastaneye götürdüler."

Hasan'ın içi sıkıldı.

"Ne yazıyormuş mektupta?"

Kadın gözlerini yere indirdi.

"Oğlu yazmış. Gelemeyeceğini söylemiş. İşleri varmış, çocukların okulu varmış, bir de yol masrafı..."

Hasan sustu. Yıllarca o kapının önünde bekleyen bir annenin, bir yol masrafına sığdırılmasına akıl erdiremedi.

Ertesi sabah Hasan hastaneye gitti. Meryem Hanım yatağında sessizce yatıyordu. Komodinin üzerinde mektup duruyordu. Hasan yanına oturdu.

"Nasıl oldun Meryem teyze?"

Kadın güçlükle gülümsedi.

"İyiyim evladım. İnsan hasta olmuyor da, içindeki bir şey yoruluyor."

Hasan ne diyeceğini bilemedi.

Meryem Hanım bir süre tavana baktı. Sonra başını ona çevirdi.

"Hasan, senden bir şey isteyeceğim."

"Söyle teyze."

"Benim bir mektubum daha var. Çekmecede, eski fotoğrafların altında. Onu oğluma göndereceksin."

Hasan başını salladı.

"Elbette gönderirim."

Kadın gözlerini kapatıp yeniden açtı.

"Ama hemen gönderme. Ben gittikten sonra gönder."

Hasan'ın boğazı düğümlendi.

"Öyle deme Meryem teyze. Daha çok mektup alırsın oğlundan."

Kadın hafifçe gülümsedi.

"İnsan bazı şeyleri önceden hissediyor evladım. Yalnızca başkalarının da anlamasını bekliyor."

Üç gün sonra Meryem Hanım hayata gözlerini yumdu.

Cenazeye birkaç komşu, eski bir öğretmen ve Hasan katıldı. Bahçedeki dut ağacının yaprakları rüzgârla savruluyor, evin açık penceresinden yıllardır süren bekleyişin sessizliği duyuluyordu.

Hasan, cenazeden sonra eve gitti. Çekmecedeki mektubu buldu. Zarfın üzerinde oğlunun adı yazılıydı. Bir süre elinde tuttu. Sonra açıp açmamak arasında kaldı. Nihayet zarfı dikkatlice açtı.

Mektupta şöyle yazıyordu:

Canım oğlum,

Bu mektubu sana yazarken belki de artık yanında olmayacağım. Sakın kendini suçlama. İnsan hayatını kurmak için uzaklara gidebilir, başka şehirlerde yaşayabilir, başka ülkelerde çocuklarını büyütebilir. Bunların hiçbirine kızmadım.

Ben yalnızca seni özledim.

Çocukken eve geç kaldığında kapıda beklerdim. Büyüdüğünde askerden dönmeni bekledim. Almanya'ya gittiğinde ilk mektubunu bekledim. Sonra bir telefonunu, bir bayram ziyaretini, bir sesini...

Ben senden para istemedim oğlum. Bana gönderdiğin hediyeleri de beklemedim. Bir gün kapı çalındığında karşımda seni görmek istedim.

Biliyor musun, yaşlanınca insanın en büyük zenginliği evladının sesidir.

Benim için üzülme. Sana hakkımı helal ettim.

Ama senden bir ricam var. Bir gün sen de yaşlanacaksın. Çocukların senden uzakta olursa onları beklemekten vazgeçme. Çünkü anne babalar beklemeyi bilir. Fakat unutulmayı hak etmezler.

Seni doğduğun günden beri seven annen...

Hasan mektubu yeniden katladı. Zarfına koydu. O gün ilk defa bir mektubu yalnızca yerine ulaştırmak için değil, bir insanın vicdanına dokunmak için yola çıktı.

Almanya'ya gönderdiği mektubun üzerine yalnızca şunu yazdı:

"Annenin son mektubu. Keşke biraz daha erken okuyabilseydin."

Aradan aylar geçti.

Bir sabah Hasan yine aynı sokaktan geçiyordu. Meryem Hanım'ın evi kapalıydı. Bahçedeki dut ağacının altında kimse yoktu. Hasan durdu, kapıya baktı ve yıllardır duyduğu o soruyu hatırladı:

"Hasan evladım, benim mektubum var mı?"

O gün postacı ilk defa boş çantasına baktı.

Çünkü kimi adreslere mektup götürmek için artık çok geçti.

---

Bir annenin bekleyişi yıllara sığar. Evladının ziyareti içinse yalnızca bir gün yeter.

Yazan: Bekir Şener

Neler Söylendi?
DİĞER HABERLER
OL GUN VE MANYAK YENİ SEZONDA YENİDEN SAHNEDE!

OL GUN VE MANYAK YENİ SEZONDA YENİDEN SAHNEDE!

18-11-2026 - KÜLTÜR - SANAT

MALATYA FETHİYELİLER DERNEĞİ’NDEN 21. KÜLTÜR GECESİ: BİRLİK VE BERABERLİK COŞKUSU

MALATYA FETHİYELİLER DERNEĞİ’NDEN 21. KÜLTÜR GECESİ: BİRLİK VE BERABERLİK COŞKUSU

17-11-2026 - KÜLTÜR - SANAT