Bugün gazetecilerle omuz omuza durma, onların özgürlüğünü savunma ve susturulan gerçeğe sahip çıkma günüdür.
10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü, ne yazık ki Türkiye’de gazeteciler için bir kutlama değil; baskının, korkunun ve susturulmak istenen bir “kamu görevinin” simgesi hâline gelmiştir.
Hazin gerçek şu ki; iktidarın eleştiriye tahammülsüzlüğü, gazeteciliği hedef alan sistematik bir baskı düzenine dönüştü.
Bugün ülkemizde küçücük bir eleştiri dahi gözaltı gerekçesi yapılıyor, gazeteciler sabaha karşı evlerinden alınıyor, hapse atılıyor ve orada günlerce, aylarca hatta bazen de yıllarca tutuklu kalıyor.
“Yalan bilgi yayma” gibi muğlak, afaki ve keyfî suçlamalarla basın mensuplarının derdest edilmesi, ifade özgürlüğünün fiilen ortadan kaldırıldığının maalesef açık bir göstergesi oldu.
Bu nedenlerle de Türkiye’de gazetecilik, özgürlüğün en fazla budandığı alanlardan biri hâline geldi. Gelinen noktada; haber yapmak suç, soru sormak tehdit, gerçekleri yazmak ise cezalandırma sebebi sayılıyor.
Bu tablo, yalnızca gazetecilerin değil, halkın haber alma hakkının da gasp edilmesidir.
Bu nedenle 10 Ocak’ın, basın mensupları açısından bir “bayram” olarak anılması mümkün değildir. Bugün ancak bir dayanışma, birlik ve beraberlik günü olabilir.
Bugün gazetecilerle omuz omuza durma, onların özgürlüğünü savunma ve susturulan gerçeğe sahip çıkma günüdür.
Gazetecilik; iktidarların hoşuna gidenleri değil, halkın bilmesi gerekenleri yazma mesleğidir.
Bu meslek yeniden; yalnızca halkın haber alma özgürlüğünü esas alan, hür yoruma dayanan, insan odaklı ve bağımsız bir kimliğe kavuşturulmalıdır. Bunun için herkesin, özellikle de demokrasiden yana olanların, bu konuda el birliğiyle çaba göstermesi şarttır.
Baskıya rağmen kalemini eğmeyen, gerçeği savunmaktan vazgeçmeyen tüm basın emekçilerine selam olsun.
