İnsan hayatı boyunca birçok mücadele verir. Bazen ön yargılarına, bazen paraya, bazen sevgisiylikle; kimi zaman acısına, hırsına ya da egosuna yenilir. Çoğu zaman kazandıklarını başarı, kaybettiklerini ise yenilgi olarak görür. Oysa hayat, yalnızca kazandıklarımızdan ibaret değildir. Bazen en büyük dersleri kaybettiklerimizden, en anlamlı tecrübeleri de düştüğümüz yerlerden öğreniriz.
Bir düşünün… İnsan, para kazanmak uğruna yıllarca dostluk kurduğu insanları kaybedebilir. Bir makam, bir mevki ya da biraz daha fazla kazanç için vicdanının sesini susturabilir. Oysa yıllar sonra geriye dönüp baktığında, kazandığı paranın değil, kaybettiği dostlukların ve kırdığı kalplerin hesabını yapar.
Bazen de insan sevgisizlige yenilir. Sevdiği insanı kaybetmemek için kendinden vazgeçer, gururunu bir kenara bırakır ama karşılığında beklediği sevgiyi bulamaz. Kimi zaman ise tam tersine, gururuna yenilir; bir telefon açmayı, bir özür dilemeyi kendine yediremez. Günler geçer, aylar geçer, hatta yıllar geçer. Bir zamanlar birbirine çok yakın olan insanlar, sırf birkaç kelimeyi söyleyemedikleri için birbirlerine yabancılaşır.
Oysa bazen bir özür, yılların kırgınlığını ortadan kaldırabilir. Bazen bir gönül alma, kaybedilmiş bir dostluğu yeniden kazandırabilir. Ancak insan, çoğu zaman haklı çıkmayı mutlu olmaktan daha önemli görür.
Hayatın en büyük yanılgılarından biri de budur. Her tartışmayı kazanmayı başarı, her konuda haklı olmayı üstünlük sanmak…
Bir başka yenilgi de ön yargılarımızdır. Tanımadan hüküm verir, dinlemeden karar alır, anlamadan eleştiririz. Belki de bir insanın yaşadığı zorlukları bilmeden onun hakkında konuşuruz. Oysa herkesin içinde dışarıdan görünmeyen bir mücadele, anlatamadığı bir hikâye ve taşıdığı bir yük vardır. Biraz anlayış, biraz merhamet, bazen de sadece susup dinlemek birçok şeyi değiştirebilir.
Hırs da insanı farkında olmadan kendisine yabancılaştırır. Daha fazlasını kazanmak, daha yükseğe çıkmak, herkesten önde olmak isterken elindekilerin değerini unutabilir. Başarı uğruna ailesine, dostlarına ve kendisine ayıracağı zamanı kaybedebilir. Oysa hayatın sonunda önemli olan kaç kişiyi geride bıraktığımız değil, kaç insanın hayatına güzellik katabildiğimizdir.
Elbette hiç kimse hatasız değildir. Hepimiz zaman zaman yanlış kararlar verir, yanlış insanlara güvenir, kırılır, kırar ve hayal kırıklığı yaşarız. Önemli olan, yaptığımız hataları başkalarına yüklemek yerine kendimize dönüp bakabilmektir. Çünkü insanı olgunlaştıran, hatalarını kabul edebilme cesaretidir.
Bazen kaybetmek de gerekir. Çünkü her kayıp bir son değildir. Kimi kayıplar insana sabrı öğretir, kimi ayrılıklar sevginin kıymetini anlatır, kimi başarısızlıklar ise yeniden başlamanın gücünü gösterir. Yeter ki yaşadıklarımız bizi daha öfkeli, daha acımasız ve daha bencil bir insana dönüştürmesin.
Unutmayalım, insanın gerçek değeri sahip olduklarıyla değil, başkalarına nasıl davrandığıyla ölçülür. Bir insanın makamı, parası, şöhreti ve kazandığı zaferler zamanla geride kalabilir. Fakat bir gönülde bıraktığı güzel iz, gösterdiği merhamet ve yaptığı iyilik kolay kolay unutulmaz.
Belki de hayat bize her gün aynı soruyu soruyor. Kazanırken neleri kaybediyoruz? Haklı çıkarken kimin kalbini kırıyoruz? Yükselirken hangi değerlerimizden vazgeçiyoruz?
İşte bu soruların cevabını verebildiğimiz gün, hayatın gerçek anlamını daha iyi anlayacağız.
Çünkü yaşamın başarısı hiç yenilmemek, hiç hata yapmamak ya da herkese üstün gelmek değildir. Asıl başarı, bütün yenilgilerine, hayal kırıklıklarına ve yaşadığın acılara rağmen insanlığını kaybetmemektir.
İnsan bazen yenilerek büyür, kaybederek öğrenir, affederek güzelleşir. Ama bütün bunların sonunda kalbinde iyiliğe yer bırakabiliyorsa, işte o zaman gerçekten kazanmış demektir.
Ökkeş TOY