Takvim yaprakları 1960’li yılları gösterirken, Gaziantep henüz betonun soğuk pençesine düşmemiş; etrafı zümrüt bir gerdanlık gibi saran bağların, bahçelerin rayihasıyla sarhoş bir şehirdi. Sof’dan kopup gelen Rüzgâr estikçe, toprağın bereketi üzüm tiyelerinin yaprakları arasında türküler söyler; gün doğarken buğulu mor salkımlar, üzerlerindeki çiğ taneleriyle elmas gibi ışıldardı. Yeşilin çepeçevre kuşattığı şehir, adeta toprağın bağrında saklı bir huzur deryasıydı.
İşte o demlerde, şehrin gürültüsünden uzak, Küçük Kızılhisar ’la, Geneyik köyü arasında bir düzlükte bir askeri birlik konaklar. Çadırlar kurulur, tüfekler çatılır ve hummalı bir tatbikat başlar. Kaderin cilvesi odur ki, bu Mehmetçik obası tam da salkımların ağırlığından dalların yerlere eğildiği, üzüm kokusunun nefisleri gıdakladığı o bereketli bağların ortasına düşer.
Ahmet Emmi, asırlık çınar gibi vakur duruşuyla bağındaki haymasından bu manzarayı izler. Günler geçer; yüzlerce nefer, susuzluktan dudakları çatlamış olsa dahi, o ballı salkımlara el uzatmaz. Bir tek habbe bile eksilmez tiyeklerden; bir tek yaprak dahi incinmez.
Bu, sadece bir disiplin değil, adeta bir iffet abidesidir.
Dayanamaz Ahmet Emmi; yüreğindeki o kadim Anadolu cömertliğini taşar. Komutanın huzuruna çıkar, sesi toprağın sadakatiyle titreyerek:
"Komutanım," der, "Bu bağ benim kıymetlimdir, lakin sizin neferleriniz benim evladımdır. Üzümlerde askerimize helaldir, hoştur; girsinler bağdan, kana kana yesinler "der.
Komutan, bu gönül zenginliği karşısında mahcup bir tebessümle başını eğer: "Allah razı olsun Ahmet Amca... Lakin benim askerimin kursağına izinsiz bir üzüm tanesi giremez. Hak geçmesin, nizam bozulmasın. Eğer canları çekerse, ancak bedeliyle alıp yediririm."
Ahmet Emmi’nin içi burkulur, bu tok gözlülük karşısında hem gururlanır hem kederlenir. Bağına döner, adeta bir ibadet vecdiyle en dolgun salkımları kestirir. Dört mahra üzümü hayvanların sırtına yükleyip yeniden ordugâha varır. Bu kez kararlıdır:
"O zaman komutanım, ben bu üzümü sana satıyorum!" diye haykırır.
Komutan tebessüm eder…”O zaman olur” der.
Ahmet emmi; “komutanım benimle pazarlık etme! Mahrası bir lira, dört mahra dört lira “der. Komutan şakındır. Ne diyeceğini de bilemez. İtiraz da edemez…Cebinden çıkardığı parayı uzatırken yanındaki subaylara döner;
"Askerini bu kadar seven bir milletin, sırtı asla yere gelmez! “Der.
Ahmet Emmi, kendisine uzatılan o paraya bir an bakar; sonra parayı komutanın avucuna sıkıştırırken usulca ; "Beni çok yordun be komutan...para sende kalsın!, askerlerimize bir şeyler ikram et de benim adıma.Benim de gönlüm felah bulsun. “Der. Ve uzaklaşır.
Geriye, o gün yenen üzümlerin tadından çok daha kalıcı bir miras kalır: Milletin orduya olan sarsılmaz sevdası ve ordunun millete gösterdiği o derin saygı. Gaziantep semalarında o gün, sadece rüzgârın sesi değil, bu asil ruhun yankısı duyulur.
İbrahim Alisinanoğlu-09.03.2026