YEDİKLERİNE İÇTİKLERİNE SAY

Gaziantep’in o eski günlerinde Kasım adında bir ağa yaşarmış. Ağalığı boyundan posundan yahut cömertliğinden değil; beleşçilikteki maharetinden gelirmiş. Kasım Ağa, nereden bir ciğer kokusu yayılsa, nerede bir lahmacunun çıtırtısı ya da fıstıklı künefenin hışırtısı duyulsa anında orada biter; yer, içer, ziyafetin sefasını sürermiş. Sıra hesabı ödemeye geldi mi gözü kapıya kayar: — Hele siz oturun yoorum, ben bir temiz hava alıp geleyim! der, sırra kadem basarmış.

Millet bu pişkine için için bilenir, lakin edebinden ses etmezmiş.

Antep’in o eski zamanlarında bir de dillere destan "İkindi Sazı" geleneği varmış. Yaz günü İkindi sıcağı çekilip serinlik çöktü mü dostlar toplanır; havuzlu bahçelere, asma altlarına doluşurmuş. Bir yanda bakır geniş sinilerde topak topak arakılar, cızırdayan taze kebaplar, çerezler, meyveler; diğer yanda usta sazende ve hanendelerin meşki... Sakiler eşliğinde ne bağırış çağırış olurmuş ne de patırtı; makamıyla meşk edilir, edebiyle muhabbet edilir, gazeller okunur, muhabbetin dibine vurulurmuş. Fakat bu sazın da yazısız bir kanunu varmış: Muhabbet ortak, sefa ortak; lakin masanın hesabı mertçe halfeleniğine ödenirmiş.

Bir gün bizim beleşçi Kasım’ın bir erkek torunu dünyaya gelmiş. Sevinçten havalara uçan Kasım Ağa, dostlarıyla birlikte soluğu yine meşhur ikindi sazının kurulduğu havuzlu bahçede almış. Yine yapacağını yapmış; yemiş, içmiş ve hesabı masadaki beş arkadaşının sırtına yıkıp kaçmış.

Beş arkadaş duruma isyan etmiş: — Lan oğlum, torun senin! Keyfinin bedelini biz ödüyoruz... Yetti  artık, bu beleşçiye unutamayacağı bir ders verme zamanı geldi! diyerek ant içmişler.

İkindi sazının aklı zehir gibi işleyen, sesi de bülbül gibi güzel sanatkârı Hamiyet Hanım’a durumu anlatıp yardım istemişler. Hamiyet Hanım hafifçe tebessüm edip: — Tamam ağalar, anladım... O bir dersi hak etmiş. Siz gerisini bana bırakın, ben onun o yediklerini burnundan getiririm, demiş.

Birkaç gün sonra Hamiyet Hanım, torun müjdesini bahane ederek Kasım  Ağa’yı ikindi sazına davet etmiş. Kasım  Ağa gelince masasına gidip güler yüzle karşılamış: — Ağaların ağası Kasım Efendi! Mürüvvetin mübarek, zürriyetin daim olsun… Yıktın geçtin burayı! Ye, iç, keyfine bak; senin adın yeter, şanına yakışan budur! demiş.

Bu övgüleri duyan Kasım Ağa’nın gururu okşanmış, adeta dizlerinin bağı çözülmüş. Utanmasa havuzun suyuna girip çimecek, çirtiksiz oynayacakmış... Serin ağaç gölgesinde, sedir üstünde udun ve kanunun nağmeleri eşliğinde beş kuruş ödemeden yan gelip yatıyor; yiyip içtikçe bıyık altından gülüyormuş: "Dünya varmış be! Hem ikindi sazının sefasını sür, hem ye iç hem de üstüne beş kuruş verme!" …

Derken aradan bir hafta geçmiş. Hamiyet Hanım Kasım’ın Keçehane yokuşundaki dükkânına varmış. Tatlı bir gülümseme, bir gıdım cilve derken Kasım’ın  yelkenleri indirmesini sağlamış. Hamiyet Hanım tatlı diliyle sözü darlığa getirip: — Ah Kasım  Ağam, sorma... Sıkıntım büyük, bana bir haftalığına 500 lira borç verir misin? Haftaya iade ederim, demiş.

Kasım’ın canı boğazına dizilmiş, içi cız etmiş, yüreği güp güp çarpmış çarpmasına da… Lakin ikindi sazında gördüğü hürmeti, sıvazlanan sırtının rahatlığını ve o şanlı ağalık unvanını düşününce "hayır" diyememiş. İstemeye istemeye, ciğeri söküle söküle 500 lirayı Hamiyetin avucuna saymış.

Aylar geçmiş... Ne para gelmiş ne de Hamiyet Hanım’dan bir haber. Uykuları kaçan, canı burnuna gelen Kasım Ağa, yanına o beş arkadaşını da alıp Hamiyet Hanım’ın kaldığı yere dayanmış: — Hamiyet Hanım, şu bizim 500 lira vardı ya… Hani bir haftalığına aldıydın? Elim sıkıştı, iade etsen de bir ferahlasam…

Hamiyet Hanım kahvesinden bir yudum alıp tebessüm etmiş:

— Allah razı olsun Kasım Ağa. Beni o gün büyük darlıktan kurtardın, Allah da seni feraha çıkarsın… Lakin ben o parayı sana geri ödeyemeyeceğim.

Kasım’ın gözleri yuvalarından fırlamış: — Nasıl olur hanım? Hani söz vermiştin!

Hamiyet Hanım hiç bozuntuya vermeden taşı gediğine koymuş: — Oldu Kasım Ağa, oldu!... Hem de gayet güzel oldu! Sen o parayı bunca zamandır sağda solda otlandıklarına, ikindi sazında helal-i hoş yiyip içtiklerine say. Vallahi onca götürdüğüne bakarsan, sen yine kârdasın!

Kasım Ağa’nın dili tutulmuş, ne diyeceğini bilememiş. Arkasındaki beş kafadar bıyık altından hıs hıs gülerken, arkadaşı Arif: — Eee Kasım Ağa… tatlı tatlı yemenin, acı acı çıkarması olur yoorum!..deyip noktayı koymuş…

Kasım öfke ve çaresizlik içinde oradan kaçarcasına uzaklaşırken Hamiyet hanım orada kalanlara:”-Ağalar kahvenizi nasıl içersiniz “derken, onlar da ; “ohhh…!..deyip yürek soğutuyorlarmış..

İbrahim Alisinanoğlu-15.09.2026