İnsan bazı bayram sabahlarında büyüdüğünü değil, eksildiğini anlıyor…
Annesiz, babasız geçen bir bayramda; kapı aynı kapı, ev aynı ev ama içindeki sesler bambaşka. Ne mutfaktan gelen o tanıdık telaş, ne de bir köşeden yükselen “hadi, geç kalacağız” sesi… Sessizlik bile eskiye göre daha ağır, daha dokunaklı.
Keşke diyorum…
Keşke biraz daha çocuk kalabilseydim.
Çünkü çocukken bayram, sadece yeni kıyafetler ya da harçlık değildi. Bayram, annemin gölgesinde serinlemekti. Babamın varlığıyla dünyayı eksiksiz sanmaktı. Sofrada bir tabak fazla olmasının değil, bir yüreğin fazla atmasının huzuruydu.
Şimdi anlıyorum…
İnsan en çok da o “fazlalıkları” özlüyormuş.
Annemin telaşını özlüyorum.
Bir yandan yemeği karıştırırken, bir yandan “şunu da yetiştireyim” diyen hâlini…
Babamın o vakur sesini özlüyorum.
Bayram sabahı elimizi tutup camiye götürüşünü…
Ama en çok…
En çok da o cümleyi arıyorum:
“Çok bayramlar göresin oğlum… kızım…”
Bir dua gibi söylenirdi o söz.
Sadece o güne değil, bütün ömrümüze serpilirdi.
Biz anlamazdık o zaman…
Bayramın değil, o duanın bizi büyüttüğünü.
Şimdi bayram geliyor…
Ama o söz gelmiyor.
Ne annemin eli başımda,
Ne babamın gölgesi omzumda…
İnsan kalabalıklar içinde bile böyle yalnız kalabiliyormuş meğer.
Yine de…
İçimde bir yer, hâlâ onların bıraktığı yerden bayram etmeye çalışıyor.
Bir tabağı komşuya uzatırken,
Bir büyüğün elini öperken,
Bir çocuğun başını okşarken…
Belki diyorum…
Belki onlar da bir yerden bakıyorlardır.
Ve yine aynı duayı fısıldıyorlardır:
“Çok bayramlar göresin…”
İşte o zaman…
Bir anlığına da olsa,
Yine çocuk oluyorum.
Ahirete intikal eden tüm anne ve babalarımıza rahmet olsun. Hayırlı bayramlar.
İbrahim Alisinanoğlu-21.03.2026