Dün eski bir bakkal dükkânında yıllardır görmediğim bir dostuma rastladım. Nasıl olduysa, hiç beklemediğim bir anda çıkıverdi karşıma…
Mahzun, mahcup, yüzüne yılların yorgunluğu çökmüştü. Puslu bakışlarında kendimi buldum sanki. Bir an durakladım. Hüzünle birlikte tuhaf bir telaş sardı içimi. Gözlerim sevinçle parıldarken yüreğim ona sarılmak için can atıyordu.
Dokundum… Şefkatle değdi tenim tenine. Yılların birbirinden uzak düşürdüğü iki eski dost, bir dokunuşta yeniden buluştu. Önce tereddüt ettim. Acaba o muydu? Biraz daha baktım. Sonra anladım… Evet, oydu!
Bizim Hönüsü üzüm.
Çok şey yitirdik, çok şeyi unuttuk. Zaman nice dostluğu eskitti, nice hatırayı uzaklara savurdu.
Ama o gün karşıma çıkan yalnızca eski bir dost değildi. Yıllardır özlemini çektiğim Hönüsü üzümdü.
Hemen bir poşet aldım elime. Birkaç kilo doldurdum, en güzel salkımları seçtim. Sanki üzüm almıyor, geçmişimden kalan hatıraları topluyordum. Neredeyse koşarcasına eve geldim. Üzümleri eski çirtikli bir sahana koyup yıkadım. İçlerinden bir habbe seçerek ağzıma attım.
Dişlerim üzüm tanelerine gömülürken, ince kabuğunun altında saklı o eşsiz lezzet damağıma yayıldı. Tanelerden yükselen rayiha dimağıma ulaştığı anda yıllar öncesine gittim.
Çocukluğumun Antep'indeydim…
Şehrin dört bir yanının bağlarla çevrili olduğu, uçsuz bucaksız bir yeşil denizin ortasında yüzdüğü yıllara döndüm. Asmaların dallarından sarkan salkımlar, bağ evlerinin serin gölgeleri, sabah çiyiyle ıslanmış yapraklar, bağ bozumu telaşları… Küfeler dolusu üzümler, bağ yollarında yankılanan çocuk sesleri, pekmez, bastık ve sucuk hazırlıklarının bereketi…
O günlerin Antep'i bir film şeridi gibi geçti gözlerimin önünden.
Nerelere gittin bee…ey Hönüsü?
Seni hangi dağlarda, hangi topraklarda yetim bıraktılar? Hangi bağların kuytusunda unuttular? Hangi eller söktü köklerini, hangi zaman aldı seni bizden?
Oysa sen bizim için yalnızca bir üzüm değildin ki…
Sen yazın bize son hediyesi, sonbaharın müjdesiydin. Onca güzellikten geriye kalan bir nimettin. Ağzımızın tadı, soframızın gülü, çocukluğumuzun neşesiydin. Seninle birlikte bağlarımızı, bağ evlerimizi, o güzelim sohbetleri ve nice hatırayı da kaybettik.
Ama yine de şükür…
Meğer insan bazen bir şehri yeniden görmek için sokaklarında dolaşmak zorunda değilmiş. Bir üzüm tanesinin kokusu, bir dostun mahzun bakışı, eski bir sahanın içindeki birkaç çirtik salkım yetiyormuş.
İyi ki karşıma çıktın Hönüsü! İyi ki bir kez daha tattırdın bana eski Antep'i…
Şimdi çirtikli sahanın içinde kalan son birkaç habbeye bakıyorum da… Bir zamanlar avuç avuç yediğimiz şeylerin özlemini, ömrümüzün sonbaharında birer birer arıyormuşuz meğer.
Hönüsü! Sen benim için bir üzümden ibaret değilsin. Sen çocukluğum, eski Antep'im, kaybettiğim dostlarım ve yüreğimde hâlâ yeşeren o güzel günlersin.
Bir habben damağımda, bir ömür hatıran yüreğimde…Yitiğimsin!
İbrahim Alisinanoğlu-16.11.2026
İbrahim Alisinanoğlu
BİR HABBE HÖNÜSÜ, BİR ÖMÜR ANTEP…
Ökkeş Toy
10 KASIM: BİR MİLLETİN SUSKUNLUĞUNDA YAŞAYAN LİDER
Oktay İyisaraç
ATATÜRK’Ü ANLAMAK MI, ATATÜRK’Ü KULLANMAK MI?
Uzman Diyetisyen Meltem Demirci
Her Şeyin Fazlası Var, Bir Tek Zamanımız Yok
Müslüm Taş
FRANKFURT’TA BİR TRAMVAYDAN YÜKSELEN GAZİANTEP KÜLTÜR, MEMLEKET VE DAYANIŞMA
Mustafa Isçel
BİR MİLLETİN KADERİNİ DEĞİŞTİREN GÜN
Ferid Turgut
AYIKLA PİRİNCİN TAŞINI
Mehmet Şaşmaz
24 EKİM BİRLEŞMİŞ MİLLETLER GÜNÜ
Kübra Keçeci
"Bağlantı mı, Bağımlılık mı?"
H-Karşıyakalı
İçimizdeki Çığlık: Yaşanmış Hayatların Sessiz Çığlığı