Kırşehir’deki yatılı öğretmen okuluna gitmek üzere evden ayrıldığım o günleri hâlâ hatırlıyorum. Yola çıkmama günler kala rahmetli annemi tatlı bir telaş sarardı. En sevdiğim yemekleri pişirir, sofraya her zamankinden daha çok çeşit koyardı. Sanki oğlunu bir okul yolculuğuna değil de uzun, meçhul bir gurbete uğurluyordu.
Sonra valizimin başına geçer, kıyafetlerimi özenle katlayıp yerleştirirdi. Her giysinin arasına bir tembih sıkıştırırdı:
“Oğlum, şunlar kışlık, sakın ihmal etme… Karnın aç kalmasın, sırtını sıkı tut, hasta olma!”
O günlerde bunları her annenin söylediği sıradan sözler sanırdım. Yıllar sonra anladım ki annem, söylemeye kıyamadığı sevgisini katladığı giysilerin arasına saklıyormuş.
Çayırağası, Seç, Maz terminalinde otobüsün tekerlekleri dönmeye başlayınca, Annem arkamdan dualar okur, üfleyip üzerime savururdu:
“Yolun açık olsun oğlum… Allah’a emanet ol… Gidince hemen ara ha!”
Ben uzaklaşırdım, onun duası ardımdan gelirdi.
Yıllar geçti. Saçlarıma aklar düştü, hayatın türlü yollarından geçtim. Çocukken anlamını kavrayamadığım o sözlerin, aslında bir annenin evladına duyduğu endişenin ve sevgisinin dili olduğunu öğrendim.
“Karnın aç kalmasın” derken aklı bende kalırmış. “Gidince ara” derken sesimi duymadan içi rahat etmezmiş. “Allah’a emanet ol” derken de beni kendi gücünün yetmediği yerde Allah’a teslim edermiş.
Bizim zamanımızda sevgi, süslü cümlelerden çok davranışlarda saklıydı. Bir büyüğümüz “Gadanı alayım” dediğinde derdine ortak olmaya hazır olduğunu anlatırdı. “Muhanete muhtaç olmayasın” sözüyle başın dik, alnın açık yaşaman için dua ederdi. Sevgi bazen sofraya konan bir tabak fazla yemekte, bazen nasırlı bir elin önüne ittiği lokmada, bazen de kapıdan çıkarken söylenen “Aman dikkat et!” tembihinde kendini gösterirdi.
Kimse sevgisini uzun uzun anlatmazdı. Ama sevdiğinin başına bir şey gelecek diye de geceleri uykusu kaçardı. Dil susar, gönül konuşurdu.
Bugün sevgimizi çoğu zaman güzel sözlerle, hediyelerle anlatmaya çalışıyoruz. Oysa eski zamanların sevgisi, gösterişsiz ama derindi. Annenin göz nuruyla hazırladığı valizde, babanın mahcupça cebimize sıkıştırdığı harçlıkta, komşunun kapı aralığından uzattığı bir tabak yemekte yaşardı. Bunların her biri, “Sen bizim için kıymetlisin” demenin başka bir yoluydu.
İnsan büyüdükçe çocukluğunun sıradan sandığı ayrıntılarını yeniden keşfediyor. Bir zamanlar valize yerleştirilen kazaklar, bugün hiçbir yere sığdıramadığımız bir hasrete dönüşüyor. Çünkü yaşımız ilerlese, saçlarımıza ak düşse de annemizin sesini duyduğumuz yerde içimizdeki çocuk hep aynı yaşta kalıyor.
Meğer annem beni Kırşehir’e bir valiz dolusu kıyafetle göndermemiş. Bir ömür yetecek dua koymuş yanıma. O gün farkında değildim; şimdi anlıyorum, insan bazı emanetlerin kıymetini ancak onları taşıyan elleri kaybedince kavrıyor.
Şimdi o valiz yok. Annemin elleri de yok. Yolculuğa çıkarken arkamdan savurduğu duaları duyacağım bir terminal, vedalaşırken gözlerine bakacağım bir anne de yok artık.
Ama ne zaman bir yola çıksam, yılların ötesinden tanıdık bir ses yükseliyor içimde:
“Yolun açık olsun oğlum… Allah’a emanet ol…”
İşte o zaman anlıyorum: Bazı anneler sevgilerini söylemekle yetinmez; onu evlatlarının ömrüne dua diye işler. Kendileri gider, sesleri kalır. O ses, insanın en uzun yolculuğunda bile yüreğine eşlik eder.
İbrahim Alisinanoğlu — 10.10.2026
İbrahim Alisinanoğlu
YOLUN AÇIK OLSUN OĞLUM
Ökkeş Toy
10 KASIM: BİR MİLLETİN SUSKUNLUĞUNDA YAŞAYAN LİDER
Oktay İyisaraç
ATATÜRK’Ü ANLAMAK MI, ATATÜRK’Ü KULLANMAK MI?
Uzman Diyetisyen Meltem Demirci
Her Şeyin Fazlası Var, Bir Tek Zamanımız Yok
Müslüm Taş
FRANKFURT’TA BİR TRAMVAYDAN YÜKSELEN GAZİANTEP KÜLTÜR, MEMLEKET VE DAYANIŞMA
Mustafa Isçel
BİR MİLLETİN KADERİNİ DEĞİŞTİREN GÜN
Ferid Turgut
AYIKLA PİRİNCİN TAŞINI
Mehmet Şaşmaz
24 EKİM BİRLEŞMİŞ MİLLETLER GÜNÜ
Kübra Keçeci
"Bağlantı mı, Bağımlılık mı?"
H-Karşıyakalı
İçimizdeki Çığlık: Yaşanmış Hayatların Sessiz Çığlığı